Skip to main content

ഓര്‍മക്കൂട് (അനുഭവങ്ങള്‍)

വൈകുന്നേരം സ്കൂള്‍ വിട്ടു. രാജുവങ്കിള്‍ വരാന്‍ വൈകും, എന്നാല്‍ പിന്നെ  ബദാം ഉപയോഗിച്ച് ചെരുപ്പ് ക്രിക്കറ്റ്‌ കളിക്കാമെന്ന് തീരുമാനമായി. പ്ലേ ഗ്രൗണ്ടില്‍ ബാസ്കറ്റ്ബാൾ കോര്ടിലെ ഒരു തൂണ് നമ്മള്‍ കയ്യടക്കി. സുബിന്‍..റോബി..എല്‍വിസ്‌..അജയ്‌... ഇവരൊക്കെ എന്നോടൊപ്പമുണ്ടായിരുന്നു എന്നാണ് ഓര്മ. കൂട്ടത്തില്‍ ചില കൂട്ടുകാരുടെ അനിയന്മാരും. കളി മുന്നോട്ടു പോയി.. ഇടയ്ക്കു എന്തോ കഷപിശയായി... എക്സാം എഴുതാന്‍ ഉപയോഗിക്കുന്ന ബൈന്‍ഡ് ആണ് നമ്മുടെ ക്രിക്കറ്റ്‌ ബാറ്റ്. അത് വെച്ച് ഒരു അടി കൊടുത്തു കൂട്ടത്തിലെ ഒരനിയന്‍ ചെക്കന്. സംഭവം അല്പം ഗൌരവമുള്ളതായി. ടീച്ചര്‍ വിളിപ്പിചിരിക്കുന്നു. ഞാന്‍ ശെരിക്കും പേടിച്ചു വിറക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷെ ആരായിരിക്കും അത് ഉടനെ അവിടെ എത്തിച്ചത്..? എന്തായാലും പേടിച്ചു പേടിച്ചു ടീച്ചറിന്റെ മുന്‍പില്‍ ഹാജരായി. കണ്ണാടി വെച്ച അവള്‍ എന്നെ രൂക്ഷമായി നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ അനിയനെയാണോ ഞാന്‍ അടിച്ചത്, അല്ല അവളുടെ കൂട്ടുകാരിയുടെ അനിയനെ. അവര്‍ അപ്പുറത്ത് മാറി നിന്ന് അതിനെക്കാള്‍ രൂക്ഷമായി തുറിച്ചു നോക്കുന്നു.. അവള്‍ക്കു ഉണ്ടാക്കണ്ണായിരുന്നു.
എനിക്ക് നല്ല ഒരു നുള്ള് കിട്ടി.. ഏതാണ്ട് വേദന മനസ്സില്‍ വല്ലാണ്ട് ആണ്ട് പോയി.. ഈ പെണ്ണുങ്ങള്‍ എല്ലാരും എന്നെ അറവുശാലയിലെ കാലിയെ പോലെ നോക്കുന്നു. എന്തോ പിറു പിറുത്തു ഞാന്‍ ഗെയ്റ്റ്‌ കടന്നു.. അതാ അവിടെ രാജുവങ്കിള്‍.. പക്ഷെ ആശ്വാസ വാക്കിന് പകരം എനിക്ക്  അവിടുന്നും കളിയാക്കലിന്റെ ശബ്ദമായിരുന്നു കേള്‍ക്കേണ്ടി വന്നത്. "ക്രിക്കറ്റ്‌" അതൊരല്പ  കാലത്തെക്കെങ്കിലും അങ്ങിനെ ഇരട്ട പേരായി നിന്നു. കണ്ണാടി ഇട്ടവളോടും കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നവളോടും ഒരു വല്ലാത്ത ദേഷ്യം ഉടലെടുത്തു. പിന്നീട് അവരെ കാണുമ്പോള്‍ ചിരിക്കാനും അല്പം മടിയായിരുന്നു.

വര്‍ഷങ്ങള്‍ കടന്നു പോയി, വീഗാലണ്ടില്‍ കൂട്ടുകാരുമൊത് റൈഡുകള്‍ തേടി നടക്കവേ, അതാ അവിടെ അവള്‍... എന്നെ അടിപ്പികാന്‍ കൂട്ട് നിന്നവളല്ല.. ഇവളുടെ അനിയനെ ആയിരുന്നു ഞാന്‍ അന്ന് അടിച്ചത്. അവള്‍ പുഞ്ചിരിച്ചു.. ഞാന്‍ അടുത്തേക്ക് പോയി, എനിക്ക് കൂടുതലൊന്നും പറയാന്‍ സാധിച്ചില്ല.. അന്ന് ചെയ്തത് തെറ്റായിരുന്നു എന്നാ ചിന്ത എന്നെ അലട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു ശേരിയെന്നാല്‍ പോകട്ടെ കാച്ചി പെട്ടന്ന് ഞാന്‍ തടി തപ്പി.

പിന്നീടും കുറെ വര്‍ഷങ്ങള്‍ കടന്നു പോയി. ഓര്‍കുട്ട് വന്നു.. അതില്‍ പഴയ കൂട്ടുകാരെ തേടി എല്ലാരേയും ഒരുമിച്ചു കൂട്ടുക എന്ന ചുമതല എറ്റെടുത്തു. ഒരു നാള്‍ "കണ്ണാടി"യെ കിട്ടിയെന്ന സന്തോഷ വാര്‍ത്ത സ്ക്രാപ്‌ ബുക്കില്‍ വന്നു. ഇത്തവണ അവളോട്‌ എന്തോ എനിക്ക് ദേഷ്യം തോന്നിയില്ല. ഒരു പക്ഷെ അവളിലെ നമയായിരിക്കും തെറ്റ് കണ്ട ഉടനെ ടീച്ചറോട്‌ അറിയിക്കാന്‍ പ്രേരിപ്പിച്ചത്. അവളെ തിരിച്ചറിയാന്‍ പറ്റുന്നില്ല. എന്നാലും സൌഹ്രദം വേലി കെട്ടിയില്ല. പിന്നീട് ഫേസ് ബുക്ക്‌ എത്തിയപ്പോഴും ഇവരെല്ലാവരും വീണ്ടും ഒത്തു കൂടി. പഴയ വേദനകള്‍ക്ക് സ്ഥാനം നല്‍കാതെ നല്ല ഓര്‍മ്മകള്‍ മാത്രം അയവിറക്കുന ഓര്‍മക്കൂടുമായി..

Comments

Mskhj 376 said…
അന്നാലും അങ്ങനെ ചെയ്യാൻ കൊള്ളാവോ?

Popular posts from this blog

മാസിക

അനുഭവങ്ങളുടെ ഒരു കൂമ്പാരമാണ് സത്യത്തില്‍ ജീവിതം. തുടക്കവും ഒടുക്കവും എല്ലാവര്ക്കും അറിയാവുന്ന മറ്റൊരു സത്യം. കാര്യങ്ങള്‍ ഇതാണെങ്കിലും ജീവിതം അത്രയ്ക്ക് സുഖകരമൊന്നുമായിരിക്കില്ല പലപ്പോഴും പലര്‍ക്കും.  പ്രവാസിയായി അവതാരമെടുത്തിരിക്കുന്നവര്‍ക്കാണ് താരതമ്യേനെ കൂടുതല്‍ അനുഭവങ്ങള്‍. ആകെ പരിഭ്രാമിചിരിക്കുംബോഴാനു സ്കൂളില്‍ പഠിച്ചിരുന്ന ഏകദേശം പതിനഞ്ചു വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു ശേഷമുള്ള സുഹൃത്തിനെ  ബഹറിനില്‍ ഉണ്ടെന്നു ഫേസ് ബുക്കില്‍ നിന്നും അറിയുന്നത്. തൊട്ടടുത്ത ദിവസം തന്നെ കാണാനും സാധിച്ചു. അവന്‍ വീണ്ടും സന്തോഷിപ്പിച്ചു, എന്നോടൊപ്പം പ്രീഡിഗ്രിക്ക് പഠിച്ച മറ്റൊരു സുഹൃത്ത് കൂടി ഇവിടുണ്ട് പോലും. പിന്നെ സൗദിയിലുള്ള സുഹൃത്ത് വഴി ഒന്ന് രണ്ടാളുകള്‍ കൂടി എത്തി.. ചുരുക്കത്തില്‍ പ്രവാസം ആദ്യം തന്നെ പ്രയാസമായില്ല. കുറച്ചു മാസത്തേക്കെങ്കിലും  ഭാര്യയെയും കുഞ്ഞിനെയും പിരിഞ്ഞിരിക്കണമെന്നതാണ് വേദന. ഇപ്പോള്‍ കുബ്ബൂസുസുകളുടെയും കട്ടന്റെയും ലോകത്തെത്തിയത് പോലെ. മഗരിബിനു പള്ളിയില്‍ ഇന്ചിയിട്ട ചായയും കിട്ടുന്നുണ്ട്‌. പുതിയ കുറച്ചു പരിചയങ്ങളും എത്തി പിടിക്കാന്‍ സാധിച്ചു. കറുത്തവന്റെയും വെളുത്തവന്റ...

Jao...

If I have a lakh with me and he sees it, still he will call me for tea — and he will pay the bill. That is friendship. If I spend for him as he asked, he immediately messages me as debt and clears it on time. True friends are those who care, help, and love in every situation. With them, there is trust and no mental stress. Whether it is borrowed money, asking for help, who pays, or even if the payment is more — all is managed with the bond we share. I have lived this experience with a few friends, and yes, they are my true ones.

ലൈഫ് ഈസ്‌ ബ്യുടിഫുല്‍

എന്നും വരയും കുറിയുമൊക്കെ ചാലിച്ച് എന്തെങ്കിലും ചെയ്യണമെന്നു കരുതിയിരുന്നെങ്കിലും അതൊന്നും ഈയുള്ളവന് നടന്നില്ല. പക്ഷെ എല്ലാം ബുധിരാക്ഷസനെന്നു വിശേഷിപ്പിക്കുന്ന idiot കമ്പ്യൂട്ടറില്‍ ഒതുങ്ങി .. സ്വന്തമെന്നു പറയാനാവില്ലെങ്കിലും ചില കോഡുകള്‍ മാത്രം എന്റെ വക..എന്നാലും ഞാനും ഈ പഹയന്റെ സഹായത്താല്‍ ബ്ലോഗിലിടം നേടി..!   ================================================================ ജീവിതം , അതിപ്പോഴും ഒരു ചോദ്യ ചിഹ്നമായി നില്‍ക്കുന്നു. കലാലയ ജീവിതത്തില്‍ എല്ലാം ഒരു തമാശയായും സ്വന്തമായി ബാധ്യതയില്ലതെയും അങ്ങനെ കടന്നു പോയി. ഇപ്പോള്‍ കാര്യങ്ങളുടെ സ്ഥിതി മാറി, അതോടെ എന്റെ ഗൌരവവും. പക്ഷെ എല്ലാം മനസ്സില്കാനും കേള്കാനും പറയാനും ഞാന്‍ തന്നെ ആയതു പോലെ. ആരും ആരെയും ഒന്നിനും സഹായികാണോ, ഒന്നും കേള്കാണോ തയ്യാറല്ല. പക്ഷെ ചില കഥകള്‍ എല്ലാര്ക്കും ഇഷ്ടമാണ്. അതില്‍ ഞാന്‍ പെടില്ലെല്ലോ..! മനസ്സിന്റെ കോണില്‍ ഇങ്ങനെ ഉയരുന്ന ചിന്തകള്‍ ചിലപ്പോഴെങ്കിലും കവിതയായി ഭാവിചെങ്കില്‍ എന്ന് ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു. പക്ഷെ എന്നെ പോലെ കലാ ബോധാമില്ലതവര്ക് അങ്ങിനെ പറ്റുമോ ? അത് കൊണ്ട് ഗദ്യ രൂപത്തില്‍ അങ്ങ് കാച്ചിയേക്കാമെ...